Lotgenoot of slachtoffer?

lotgenotensas2000@hotmail.com is het e-mailadres voor jou.

Je kunt er je vragen kwijt, maar ook jouw verhaal. 

 

Stel jezelf de volgende vragen en beantwoordt deze in een e-mail naar de stichting.

 

Wat denk je dat er gebeurd is?                                           

Ik ben seksueel misbruikt.                                                 

In wat voor situatie ben ik verzeild geraakt?                             

Een man heeft mij mee naar bed genomen en mij seksuele handelingen laten verrichten bij hem en hij deed hetzelfde bij mij.            

Op wat voor wijze werd je erbij betrokken?                                

Hij heeft mij met smoesjes en lieve woordjes en dwang erbij betrokken.    

Waartoe werd je gedwongen?                                                

Seksuele handelingen in de vorm van strelen en masturberen.               

Waartoe werd je verleid?                                                  

Seksuele handelingen in de vorm van strelen en masturberen.              

Waar is het gebeurd?                                                      

Wanneer is het gebeurd?                                                   

Hoe oud was ik toen het gebeurde?                                         

Hoe vaak is het gebeurd?                                                   

Toen maar één keer of is het daarna nog meer keren gebeurd?                                                        

Hoelang heeft het geduurd?                                                

Wie was de pleger?                                                        

Dat was een goede bekende of een familielid.                             

Wie waren erbij betrokken, hij alleen of meerdere mannen of vrouwen?                                                

 

Stuur je antwoorden naar: lotgenotensas2000@hotmail.com,

je mag altijd meer sturen dan alleen de antwoorden; jouw vragen, of zelfs jouw verhaal.  

 

Slachtofferschap en mannelijkheid:

 

Dat mannen ook slachtoffer zijn van SEKSUEEL MISBRUIK wordt door zowel de maatschappij als de mannen zelf vaak ontkend, omdat zij zeer vaak kiezen voor 'het zwijgen over het seksueel misbruik'. Het is een nog groter taboe op dan bij vrouwen en meisjes, waardoor het nog langer duurt voordat zij, de mannen,  met hun negatieve seksuele ervaringen naar buiten treden.[i] De verklaring die er aan gegeven wordt is dat slachtofferschap in tegenspraak is met de culturele verwachtingen van jongens. De belemmeringen die daarmee te maken hebben worden vaak samengevat in mannelijkheidscoderingen.

 

  • 'een man vertelde in een gesprek het volgende: “mensen verwachtten dingen van mij. Dingen die ik als man behoor te doen. Ik geloofde dat zelf ook. Nu weet ik dat ik niet altijd beter hoef te zijn als een ander. Maar sommige dingen horen er nu eenmaal bij als je man bent. Ik ga heus niet aan de grote klok hangen wat er met mij gebeurd is; wat zullen ze wel niet van me denken?'

  

De verschillende mannelijkheidscoderingen zijn:[ii]

-         Intimiteit beleef ik via seksualiteit;

-         Het belangrijkste in mijn leven is een betaalde baan;

-         Ik moet beter, sneller en sterker zijn dan andere mannen;

-         Als man ben ik iets, hoor ik erbij zodra ik iets doe dat tastbaar of zichtbaar is;

-         Vrouwen zijn er om mij te verzorgen; ik moet hen beschermen en voor hen zorgen;

-         Ik laat me door niets en niemand meeslepen! Diepere gevoelens houd ik van me af;

-         Ik denk alvorens ik wat doe;

-         Als ik aan het woord ben, iets zeg, dan ben ik belangrijk.

 

Deze visie op mannen speelt zowel bij de man zelf als bij de maatschappij en werken het sterkst bij jongens in de puberteit. Al deze coderingen werken sanctionerend. Ze vergroten de kans dat de ervaring met het seksueel misbruik wordt weggeduwd, het zwijgen wordt verlengd en de verwerking stagneert en wordt bemoeilijkt.[iii] In geval van seksueel misbruik lijken slachtofferschap en mannelijkheid moeilijk met elkaar verbonden te kunnen worden.

 

Zodra een man erkent of onderkent dat hij slachtoffer was, is dat een bedreiging voor de mannelijkheid. Hij pleegt daarmee een aanslag op zijn mannelijke identiteit. Daarom plaatsen mannen hun slachtofferschap maar liever naar de achtergrond. Zij stoppen dit trauma achter een muur die als maar groter en dikker wordt naargelang het zwijgen voortduurt.  Maar om erkenning te krijgen moet je gaan praten over het seksueel misbruik en spreken met iemand, ervaringsdeskundige, over jouw seksueel misbruik ervaringen en laten zien hoe slecht je eraan toe bent.

 

De beelden van mannelijkheid komen niet overeen met het praten over aangedaan verdriet, aangedaan pijn. Een “echte” man houdt diepere gevoelens toch van zich af? Bovendien wordt er van een man verwacht dat ze zelfstandig zijn en controle hebben. Jongens horen niet kwetsbaar te zijn en te huilen. “Echte mannen” zouden daarom geen slachtoffer kunnen worden of kunnen zijn, zij kunnen zich volgens de bestaande normen immers verweren. “Hij is 41 jaar weegt 110 kilo en heeft handen als kolenschoppen! Onder hem ligt een tenger jongetje van 7 jaar! De zware kolos ligt zwetend en puffend op het kind te raggen! Dit jongetje wordt Seksueel Misbruikt en naast de emotionele en psychische schade, ontstaat er ook lichamelijke schade zoals: gekneusde ribben, ingescheurde anus en zwaar beschadigde ingewanden. Een 7-jarig jongetje wordt Seksueel Misbruikt en krijgt levenslang”. Had dit jongetje zichzelf kunnen verweren? De gevoelens van schuld en medeplichtigheid die jongens altijd hebben over het seksueel misbruik, hebben meestal de functie om de ervaring slachtoffer te zijn te erkennen. De maatschappelijke normering over hoe mannen (horen te) zijn laat geen ruimte toe om een traumatische gebeurtenis te erkennen.[iv]

 

 

Als gevolg van deze mannelijkheidscoderingen, benoemen en interpreteren mannen en vrouwen hun ervaringen met seksueel misbruik verschillend. Bij de Kindertelefoon Groningen is in 1990 een onderzoek gedaan door onder andere Frijling waaruit blijkt dat meisjes die misbruikt worden vertelden: “Mijn vader zit aan me!” Terwijl jongens zeiden: “Ik ga met mijn moeder naar bed!” Jongens lijken meer te praten als een initiatiefnemer. De mannen benoemen het seksueel misbruik en de problemen met seks in de interviews die er gepubliceerd zijn over dit onderwerp vaak ook anders en directer dan vrouwen. Vrouwen hebben het veelal over de relationele aspecten als het niet kunnen genieten van vrijen en anderen moeilijk kunnen vertrouwen, terwijl mannen het vooral hebben over de technische handelingen en aspecten van seks zoals veel masturberen of geen erectie kunnen krijgen. Zij geven ook aan dat ze tevreden waren dat ze het misbruik op een rijtje hadden kunnen zetten. Vrouwen vermeldden dat zij vooral blij zijn dat ze hun hart hebben kunnen luchten.[v]

 

Een ander belangrijk punt dat in verband staat met slachtofferschap en mannelijkheid is  het zoeken van steun en hulp. Omdat volgens de maatschappelijke normen mannen zelf de controle dienen te houden en zijn problemen moet kunnen beheersen, zijn mannen vaak op zoek naar informatie om tot een praktische oplossing te komen. Sociale steun is echter van groot belang om de ervaring te kunnen verwerken.

 

Er zijn aanwijzingen dat mannen die als kind seksueel misbruikt zijn minder steun en hulp ervaren dan meisjes en vrouwen. [vi] Dit heeft onder andere te maken met de rol van de media waarin vrouwen meestal als het slachtoffer worden weergegeven en de man als dader. Hierdoor wordt volgens sommige mannen hun bestaan als slachtoffer van seksueel misbruik ontkend.[vii]

 

Slachtofferschap en mannelijkheid gaan in onze huidige samenleving met de huidige normen en mannelijkheidscoderingen maar moeilijk samen. Toch kunnen we niet ontkennen dat ook jongens seksueel misbruikt worden en dat zij daar ook op latere leeftijd nog problemen van kunnen ondervinden. En daar zijn geen namen voor zoals Jos van den Broek het heeft omschreven.

 

[i] Hunter - Geciteerd uit interne publicatie van TransAct Utrecht 1990                        

 [ii] J. van der Loo - Mannen en intake Utrecht 1997

 [iii] Sietske Dijkstra - Bij stukjes en beetjes Utrecht 1996; blz. 16

[iv] Sietske Dijkstra a.w blz. 18

[v] Sietske Dijkstra a.w blz. 18

[vi] Schoenmaker -  geciteerd uit interne publicatie van TransAct Utrecht 1991

 [vii] Heinsius - blz. 21 1989


Ervaringsdeskundige

Jos Stadhouder,, voorzitter en ervaringsdeskundige.

 

Leidt de stichting sinds 1997.

 



Location

Name: SAS2000

Street: Rozemarijndonk 245

City/ZIP: Spijkenisse / 3206PM

Email: schouderaanschouder2000@hotmail.com

Telephone: [+31] 0181.844.239



Opmerking: De met * gemarkeerde velden zijn verplicht.