Het verhaal van Edward:

 

Wat ongehoord was mocht niet gezegd worden. Kon niet gezegd worden. Jarenlang heb ik het in stilte met me meegedragen, omdat ik bang was voor de gevolgen. Zo op het oog is alles me aan komen waaien, gaat alles vanzelf. Niemand ziet de prijs die je daarvoor moet betalen. Als je meeleeft met mensen en hun pijn kunt invoelen, omdat je zelf van binnen de verscheurdheid kent, dan kost iedere ontmoeting pijn en tranen. Als je tot het uiterste gaat om niemand teleur te stellen en jezelf waar te maken, dan is er wel eer en waardering, maar geen mens heeft door waarom je zo krampachtig probeert om iets of iemand te zijn. En zelf wist ik het ook niet precies. Daarom zweeg ik, om niet mijn (voor eigen gevoel) moeizaam verworven positie en rol op het spel te zetten. Wat zouden ze zeggen als ze wisten dat ik...

 

Alles wat ik gedaan had om genegenheid te verwerven was zinloos gebleken. Genoeg waardering, daar ging het niet om. De blokkade zat in mijzelf. Ik was niet in staat om werkelijk mezelf open te stellen voor een ander, eerlijk mijn gevoel onder ogen te zien en uit te spreken. Altijd de angst dat iemand mijn luchtballon zou doorprikken en ik in al mijn kwetsbaarheid naakt en ongeborgen achter zou blijven. En achter de muren was ik eenzaam. Onzichtbaar eenzaam, want ik ben voortdurend met mensen bezig. Altijd mensen. Nooit vrienden.