BERICHT:

 

50 jaar na het zien van een foto van mijzelf met mijn vader, word ik weer in het verleden gegooid en besef ik dat het trauma van INCEST soms toch weer de kop opsteekt.

 

Ik heb het ook deze keer weer toegelaten en NIET weggeduwd, maar neergeschreven. Het negatieve uitspuwen als een vulkaan op te zuiveren en te helen.

 

Ik deel dit graag met de hoop dat als slachtoffers dit lezen, zij erdoor gesterkt kunnen worden.


Bij het zien van jouw foto voel ik verdriet. verdriet om het gemis van een vader die er had kunnen zijn, maar die ervoor koos om zijn verantwoordelijkheid als 'vader' NIET op te nemen. Die ervoor koos om zijn dochter te seksueel te misbruiken.

Wordt een vader niet verondersteld te zorgen voor een veilige thuishaven, waar je als kind de ruimte krijgt om volop te groeien, jezelf te ontdekken, om te worden WIE je in wezen bent?

Hebben kinderen niet het recht te kunnen genieten van een onbezorgde kindertijd, zonder angsten?

WAAROM ONTNAM JE MIJ DIT ALLEMAAL?

Was ik wel van enige betekenis voor jou of was ik alleen jouw lust- en seksobject? Waren je ogen vol liefde voor mij, toen je naar mij keek of zag jij mij alleen als jouw 'speeltje'? Waarom heb je mij 'klein' gehouden; mij het gevoel gegeven dat ik NIETS betekende en WAARD was?

Ik vind de foto zo'n schijnheilig plaatje. Alles lijkt 'koek-en-ei', het 'ideale' beeld. Doen alsof er niets aan de hand is. Ben ik nog steeds goed in. Jij hebt mij veel dingen geleerd die ik mijn leven lang zal herinneren, zoals elke vader probeert te doen. Mooie herinneringen opbouwen aan een leuke tijd samen. Maar waarom kon jij, als mijn 'vake', niet zorgen voor mooie herinneringen, voor lieve woordjes, voor knuffels en liefde ZONDER BIJBEDOELINGEN? De herinneringen die jij voor mij hebt gemaakt, hebben een wrange nasmaak. Je hebt mij geleerd om 'ja vake' en 'nee vake' te zeggen, altijd braaf te knikken en met ALLES akkoord te zijn. Wat ik er zelf van vond was niet belangrijk. 'IK' was niet belangrijk voor jou. je hebt mij geleerd mijn mond te houden. Je hebt mij geleerd mij schuldig te voelen voor de 'slechte' dingen die gebeurden. Je hebt mij geleerd om schijnheilig te zijn: te lachen als ik wou huilen, te zwijgen als ik wilde praten, mij op te sluiten als ik wilde uitbreken. Je hebt mij geleerd mijn lichaam te verafschuwen. Je hebt mij geleerd dat ik de oorzaak ben van alle ellende. Je hebt mij geleerd mijn gevoelens te onderdrukken en 'altijd blij te zijn'.

Je was een dictator, een narcist, een manipulator eerste klas. En waarom voel ik mij nog steeds schuldig omdat ik zo over jou denk en schrijf? Je was mijn 'vake'? Je zal toch ook wel momenten gehad hebben dat jij het goed bedoelde, niet? Je 'zorgde' voor je gezin en zorgde voor brood op de plank.

Ik huil omdat jij mij het vertrouwen hebt afgepakt. Het vertrouwen in mijzelf; het vertrouwen in de mensen, die het wel goed menen met mij en die oprecht zijn. Ik heb altijd alles geloofd wat jij zei, want je was mijn 'vake'. Dus alles wat jij zei was echt, was de waarheid.


ALLE PAPPA's DOEN DAT. IK VIND JOU SPECIAAL EN ZO MOOI EN LIEF. IK WIL JOU LEREN GROOT TE WORDEN.

IK WIL JOU DIT ALLEMAAL LEREN, VOOR ALS JIJ LATER EEN VRIENDJE KRIJGT, DAN HOEF JIJ NIET MEER TE SCHRIKKEN.

 

Wat heb jij van dit vertrouwen wreed misbruik gemaakt en dit heeft gemaakt dat de mentale schade veel groter was dan de fysieke schade. Dat heeft gemaakt dat ik mijn hele leven al heb moeten spartelen om hieruit te geraken. Zelfs 50 jaar later moet ik soms nog spartelen bij het zien van bij voorbeeld een foto van jou, bij situaties die mij weer even volledig terug in het verleden gooien. Ik weet niet wat ik voel bij het zien van deze foto. Pijn; Verdriet; Sprakeloosheid? Ik zou boosheid willen voelen, maar dat voel ik niet, omdat ik nooit boos mocht zijn en ik mij dus nu nog altijd schuldig zou voelen kwaad te zijn op jou.

Bij het zien van deze foto wil ik omarmt worden; wil ik liefde voelen - de liefde die ik heb gemist; wil ik lichamelijke aanraking voelen - warmte en ik probeer mijzelf te omarmen en te koesteren. En ik wil even bij dat gevoel blijven. Op de foto sta jij achter mij; een gevoel dat ik ook nog steeds gehad heb. Je stond achter mij mee te kijken naar alles wat ik deed om mij op tijd op de vingers te tikken (wat nogal zacht is uitgedrukt);  als ik buiten de lijntjes kleurde of de kantjes er wilde aflopen: GOD ZIET MIJ - HIER VLOEKT MEN NIET.

Big Brother toestanden. Je wou mij voor jou alleen. En daardoor raakte ik geïsoleerd. Er was alleen 'jij-en-ik' en 'ons' grote geheim. de rest zag ik niet meer. het kan niet anders dan dat er ook mooie en gelukkige momenten in mijn jonge leven geweest zullen zijn, maar zij zijn door de INCEST verdwenen als sneeuw voor de zon. Ze zitten waarschijnlijk heel ergens diep verborgen en daardoor zit er nog steeds een gevoel van gemis in mij; het gemis van een gemiste kindertijd en jeugd.


Hoe heb je mij zover gekregen dat ik alleen maar zweeg en het aan niemand durfde te vertellen. Wat jij hebt gedaan is niet goed te praten, geen enkele reden is goed genoeg om jouw gedrag goed te keuren. En mensen zeggen soms dat ik het jou moet vergeven om het te kunnen loslaten. Maar ik kan dit niet en weet niet of ik dit wel wil. Maar ik wil wat jij hebt gedaan bij jou laten en NIET meer bij mij houden. Ik wil jouw systeem niet meer in het mijne. Je hebt me heel erg beschadigd; je hebt geprobeerd me klein te krijgen; mij kapot te krijgen, maar dit heb ik NIET toegelaten. Dat wilde ik jou niet gunnen en jouw daden hebben op mij het tegenovergestelde effect bereikt dan wat jij in gedachten had.


Op het moment (dank zij therapie en een liefdevolle omgeving) dat ik mijn diepste kracht gevonden heb, mijn diepste zelf, kon ik standhouden. En ik ben opgestaan en heb ik veel dingen geleerd en ben ik de vrouw kunnen worden die ik nu ben. Het was een proces van jaren; een proces met vallen en  opstaan; een proces dat NOOIT volledig af kan zijn, maar ik ben ervoor gegaan en blijf ervoor gaan. Al de dingen die je mij door de INCEST hebt geleerd en die heel lang een negatieve invloed hebben gehad op mijn leven, hebben mij nieuwe dingen geleerd; inzichten bijgebracht die mijn leven nu een positieve wending hebben gegeven.

IK HEB GELEERD dat gevoelens er mogen zijn en dat er geen foute gevoelens zijn.

IK HEB GELEERD voeling te krijgen met wat diep in mij gekwetst geweest is en dat er ook te laten zijn.

IK HEB GELEERD om pijn en verdriet te omarmen.

IK HEB GELEERD te praten over wat mij bezighoudt en over hoe ik mij voel.

IK HEB GELEERD om weer van mijn lichaam te houden.

IK HEB GELEERD op te komen voor mijzelf.

IK HEB GELEERD naar mijn buikgevoel te luisteren en dat trouw te volgen.

IK HEB GELEERD om neen te zeggen.

IK HEB GELEERD hoe belangrijk het is je te omringen met positivisme.

IK HEB GELEERD om kwetsbaarheid toe te laten en daar juist mijn kracht in te vinden.

IK HEB GELEERD bij mijzelf te blijven en niet langer alles te geloven wat anderen zeggen.

IK HEB GELEERD trouw te zijn aan mijzelf.

IK HEB GELEERD voor mijzelf te zorgen, wetend dat je dan pas voor anderen kan zorgen.

IK HEB GELEERD de stenen uit mijn verleden op te ruimen, zodat ikzelf, Rudy en mijn kinderen er niet over hoeven te struikelen.

IK HEB GELEERD los te laten.

IK HEB GELEERD dat het goed genoeg is zoals het nu is.

IK HEB GELEERD dat ik veel kracht in mij heb.

IK HEB GELEERD dat je trauma's kan ombuigen.

IK HEB GELEERD dat mijn leven veel meer is dan de INCEST.

IK HEB GELEERD wat belangrijk is in het leven wat ertoe doet.

IK HEB GELEERD mijzelf de tijd te geven die nodig is om dingen te veranderen, om nieuwe inzichten te krijgen. 

IK HEB GELEERD: ik ben geduldig geworden met mijzelf en mijn eigen ritme en flow te volgen.

IK HEB GELEERD dat ik nieuwe en mooie herinneringen kan opbouwen en koesteren.

IK HEB GELEERD dat die negatieve ervaringen uit mijn jeugd, nu een bron van kracht en wijsheid zijn in mijn ontmoetingen met mensen en vooral:

IK HEB GELEERD VAN MIJZELF TE HOUDEN EN IK ZIE DAT HET GOED IS !!!!!!!

 

Marleen D.